చిన్ననాటి హాస్టల్ ముచ్చట్లు.

అవి నాలుగవ తరగతి అయుపోతున్న రోజులు. నేను చాలా కష్టపడి గురుకుల పాఠశాలలొ ప్రవేశం కొరకు పరీక్ష రాసాను. మల్యాల మండలంలో ఫస్ట్ వచ్చాను. ఇంట్లో అందరు చాలా సంతోషపడ్డారు.తర్వాత కరీంనగర్లో రాసాను. కొన్ని రొజుల తర్వాత నేను ఎదుచూసిన ఫలితాలు వచ్చాయు. నాకు తాటిపల్లి గురుకుల పాటాశాలలో సీట్ వచ్చింది. చాలా సంతోషం.

కొత్త కొత్తగా ఏమి తెలియనీ వయసులో చిన్నప్పుడే హాస్టల్ లో చేరాను.అంతా కొత్త స్నేహితులు.హాస్టలో పదవ తరగతి వరకు అమ్మను,నాన్నని,ఇంట్లో వాళ్ళందరినీ వదలి ఆరు సంవత్సరాలు ఉన్నాను. మొదట్లో చాలా ఏడ్చేదాన్ని. కాని నా దగ్గరికి తాతయ్య వారానికి ఒకసారి వచ్చి నన్ను కలిసి నాకు ఎంతో దైర్యాన్ని ఇచ్చేవారు.మంచిగా చదువుకోమని చెప్పేవారు.

ఆ తరువాత నాకు చాలా మంచి ఫ్రెండ్స్ అయ్యారు.బాగా చదుకున్నాను.ఏడవ తరగతి నుండి పదవ తరగతి వరకు నాకు క్లాస్ లో రెండవ ర్యాంక్ వచ్చింది.ఎంత కష్టపడ్డా ఒకటో ర్యాంక్ ఎన్నడు రాలేదు.

కాని నేను ఈ హాస్టల్ లో గడిపిన ఆరు సంవత్సరాలు,అక్కడి స్నేహితులను,ఉపాధ్యాయులను మరిచిపోలేను.అక్కడ గడిపిన ప్రతీ నిమిషం ఒక మధుర జ్ఞాపకమే నా జీవితం లో.

నేను అక్కడ చాలా నేర్చుకున్నాను ముఖ్యంగా క్రమశిక్షణ,పెద్దలను గౌరవించడం,స్నేహితులతో ఎలా ఉండడం,ఎంజాయ్ చేయడం,అందరితో కలిసి ఉండడం.

నాకు ఇప్పటికీ అక్కడి ఒక విషయం గుర్తుకు వస్తే ఏడుపు వస్తుంది ఏంటంటే ప్రొద్దున్నే నాలుగు గంటలకు పి.ఇ.టి.మేడం వచ్చి కాళ్ళమీద కొట్టి మరీ ఎక్సర్సైజ్,రన్నింగ్ కి తీసుకువెళ్ళేది.మేము చాలా ప్రయత్నించేవాళ్ళము తప్పించుకోవడానికి, కాని ప్రొద్దున చేయకుంటే సాయంత్రం ప్రొద్దున చేసిన దానికంటే డబుల్ పనిష్మెంట్ ఉండేది.నిజంగా చాలా ఏడుపు వచ్చేది.

అక్కడ ప్రతీ పండగ చాలా మంచిగా జరుపుతారు.అక్కడి తరువాత నేను ఏ పండగను అంతా మంచిగా మళ్ళి ఎక్కడ జరిగేటప్పుడు చూడలేదు. ముఖ్యంగా వినాయక చవితి,హోళి,కొత్త సంవత్సరపు సెలబ్రేషన్స్,క్రిష్నాష్టమి,క్రిస్టమస్.

ప్రతీ సంవత్సరం దసరా,సంక్రాంతి,ఎండాకలం మత్రమె ఇంటికి వెళ్ళేవాళ్ళము. మిగతా అంతా హాస్టల్ లోనే ఉండే వాళ్ళము.

నేను ఎప్పుడు మరిచిపోలేని సంఘటనలు ఏంటి అంటే,మేము అంతా కలిసి ఒకసారి మామిడి తొటలోకి వెళ్ళి తోటమాలిని మాటల్లో పెట్టి మామిడి కాయలు దొంగతనం చేయడం,హాస్టల్ లోకి జామకాయలు అమ్మడానికి వచ్చినవాళ్ళ దగ్గరినుండి జామకాయలు కొట్టేయడం.అవన్నీ గుర్తుకు వస్తే చాలా నవ్వు వస్తది అసలు.ఆ లైఫ్ చాలా వేరు కదా.ఏమంటారు? అందరు ఏవో చిన్న చిన్న కోతి పనులు చేసిన వాళ్ళే కదా చిన్నప్పుడు.

మాకు అసలు హాస్టల్ నుండి ఊర్లోకి వెళ్ళడానికి పర్మిషన్ ఇవ్వకపోతుండే వాళ్ళు ప్రిన్సిపాల్. మాకు ఏదైన సండే రోజు బోర్ కొడితే మేము గోడ దుంకి ఊర్లోకి వెళ్ళి రెండు,మూడు గంటలు తిరిగి వచ్చేవాళ్ళము.అలా ఒకసారి మా సర్ కి పట్టుబడ్డాము కూడ.మూడు గంటలు ఎండలో నిలుచోబెట్టారు.హా..హా..హా.

మేము చాలా ఆటలు ఆడేవాళ్ళము.నాకు కబడ్డీ,కో కో,వాలీబాల్,బాస్కెట్బాల్ ఆడడం సరిగా రాదు కాని, నన్ను అందరు ఇష్టపడే వాళ్ళు అందుకని నన్ను కూడ మెంబెర్ చేసుకునే వాళ్ళు,కాని నేను ఏమి అడకపోయేదాన్ని అయునా వాళ్ళు నన్ను ఏమి అనకపోతుండే చిన్నదాన్ని అని.

ఇంకా మేము ఈ ఆటలే కాకుండా చాలా ఆటలు ఆడేవాళ్ళము.టెన్ని కాయుట్,షటిల్,క్యారంస్,చెస్,అష్టచెమ్మ,చార్ పల్లి,జంటల్ టొక్క,కచ్చకాయలు,ఇంకా చాలా ఆడేవాళ్ళము.చాలా ఎంజాయ్ చేసేవాళ్ళము.

నాకు ప్రతీ విషయం లో ఉపాద్యాయులు,స్నేహితులు చాలా సహాయం చేసేవాళ్ళు.వాళ్ళందరికీ నా క్రుతజ్ఞతలు.నాకు అన్నపూర్ణ,సరిత,అను,నహీమ,ప్రమీల,జ్యోతి,కవిత,రోజ,వర,కరుణ మంచి స్నేహితులు,ఇంకా వెంకట రమణ రెడ్డి,లచ్చన్న,విద్యా సాగర్ రావ్ ఉపాధ్యాయులు అంటే చాలా ఇష్టం, గౌరవం ఇప్పటికీ.

మేము ఆరు సంవత్సరాలలో కలిపి మూడు సినిమాలకి వెళ్ళాము.అవి ఏంటంటే 1)జురాసిక్ పార్క్ 2)మాతౄదేవోభవ 3)శుభ సంకల్పం